«Ngurrim»

Jashtë në fusha e pyje
E mbi mure kam shkuar;
Jam ngjitur kodrave plot pamje
Botën kam parë e poshtë kam vrapuar;
Rrugën për në shtëpi kam marrë,
Dhe ja, gjith' ka mbaruar.

Gjethet janë tharë e kanë rënë,
Veç disave që lisi do të shtrëngojë,
T'i endë një nga një
E të gërvishten e zvarriten t'i lëshojë
Përmbi dëborën e ngrirë trokë,
Kur të tjerët gjumi t'i zaptojë .

Dhe gjethet e thata mblidhen qetësisht,
Jo më të fryra tej-tëhu;
E fundmit lule-ylli shkoi,
Vyshket hamameli përmbi dru;
Zemra ende theron të kërkojë,
Por këmbët pyesin: «ku»?

Ah, kur zemrës së njeriut
Iu duk më pak se një tradhëti
Të shkojë me valën e jetës,
Arsyes t'i dorëzohet me bukuri,
Të përulet dhe të pranojë
Se merr fund një stinë a një dashuri?

Robert FROST

Origjinali në anglisht

«Reluctance»

Out through the fields and the woods
And over the walls I have wended;
I have climbed the hills of view
And looked at the world, and descended;
I have come by the highway home,
And lo, it is ended.

The leaves are all dead on the ground,
Save those that the oak is keeping
To ravel them one by one
And let them go scraping and creeping
Out over the crusted snow,
When others are sleeping.

And the dead leaves lie huddled and still,
No longer blown hither and thither;
The last lone aster is gone;
The flowers of the witch hazel wither;
The heart is still aching to seek,
But the feet question "Whither?"

Ah, when to the heart of man
Was it ever less than a treason
To go with the drift of things,
To yield with a grace to reason,
And bow and accept the end
Of a love or a season?

Robert FROST