Lots on France & Germany

Apparently, they're hot topics for different, similar, and overlapping reasons:

Sarkozy is resented for not speaking proper French.

Merkel and her coalition face tough challenges in the upcoming elections in Germany.

French newspapers are struggling, but the government is not about to let them go belly-up; they're married, in a way....

France has found its Palin in Marine LePen. Equally crazy, undoubtedly smarter... must be watched and kept from power....

Sarkozy and Merkel fairly and objectively portrayed as an unlikely but functional pair. I can totally see the tension. And, although I do not like Merkel's general politics and her party's associations with a religion, I do think her stance on the European financial crisis is the healthiest and the most likely to guarantee the European Union's survival.

Kur lindi partia

Jo, jo ajo e 8 nëntorit 1941; ajo e 12 dhjetorit 1990.

Sipas një artikulli botuar tek Kolektivi, Sali Berisha kujton 8 dhjetorin si ditën e krijimit të Partisë Demokratike në Shqipëri, ndonëse ai vetë nuk ka qenë i pranishëm në mbledhjen e asaj dite, madje nuk ka qenë as në Shqipëri. Shumë nga themeluesit e PD-së thonë se themelimi zyrtar u bë më 12 dhjetor 1990 dhe se firma e Sali Berishës është e dyta në listën e vendimmarrjes.

Vlen të theksohet se nga tetëmbëdhjetë krijuesit e Partisë, sot dy nuk janë më në jetë (Gramoz Pashko dhe Azem Hajdari), ndërsa dymbëdhjetë të tjerë nuk janë më anëtarë të PD-së. Ja ku duket fuqia dhe politika përçarëse që Sali Berisha ushtron në Partinë e tij, çka vë në dukje edhe regjimin e tij autokrat brenda PD-së. Nuk mund të mos përmend këtu edhe fjalët dhe premtimet me të cilat hyri në arenën politike kjo parti, të cilat për vite me radhë mbetëm boshe siç vazhdojnë të mbeten edhe sot.

'The Devil They Know'

This is an addendum to my earlier post about Berlusconi.

It attempts to answer the question, 'why do Italians vote for Berlusconi?'

Why Berlusconi Should Go

Newsweek published a decent article today highlighting the deeds and scandals of the recurring Italian prime minister, while at the same time stressing the importance of his removal from politics or a position of power.

Among other things, the article mentions that Berlusconi has a 63% approval rating among Italians. Though the author of the article is quick to point out that that is no reason for his remaining in power, it does beg one question: have Italians gone mad?! But then again, I shouldn't talk; Albanians are just as politically forgetful and dupable, since they voted Sali Berisha back in power not once but twice. Makes you want to shake some sense into them....

Stambolli digjet, k**** krihet

The title above is an expression in Albanian that would encapsulate Congress's latest shameful act very well. Loosely translated, it says, 'Istanbul burns and the whore finds time to comb her hair.'

The whore in this case is Congress itself, who, in the midst of this financial crisis, finds the time to increase the budget for its own expenditures.

For shame!

Pasuritë e socialistëve

Ky artikull i Shekullit jep vetëm pasuritë e Ben Blushit dhe Arben Malajt.

Lieberman Sways in the Wind

As always, the 'independent' senator doesn't know what he's talking about. Healthcare, he says, 'may have to wait.'

This is just as bad as when he supported McCain for the presidency, knowing fully well that his running mate was a dolt.

And, speaking of McCain, here he is, singing the same tune.

Pussy Politicians

Recently, much has been said in the form of complaints about the length of the healthcare reform bill. Aspersions have come almost exclusively from the right, but, as this Slate magazine article shows, the length is nothing to fear or look at with suspicion. Bills requiring guidelines for expenditures as massive as those for healthcare or the stimulus plan do require precise wording, so as to avoid the ambiguities and holes that many claim are present in bills of this length.

If you ask me, politicians are just pussies.

Deputetëve u shkurtohen këmbët

Para disa ditësh, kryetarja e parlamentit, Jozefina Topalli, dha urdhër të prerë që të gjitha automjetet në përdorim nga deputetët të dorëzohen brenda datës 25 gusht.

Berisha shpalli pak a shumë të njëjtën gjë, duke shtuar, gjithashtu, se automjetet do t'u hiqen edhe disa zyrtarëve të tjerë jashtë parlamentit. Ai ka propozuar që Shqipëria të ndjekë shembullin e Suedisë, ku deputetët shlyhen me bonuse për shpenzimet e lëvizjeve nëpër Republikë.

Më në fund u hoqën edhe nderet e tepërta që u bëheshin deputetëve tanë të llastuar. Si shtet i varfër shpenzojmë një shumë marramendëse për të mbajtur makina dhe shoferë që u rrinë deputetëve lepe-peqe. Ndonëse besoj se Berisha ka vendosur për këtë veprim për arsye politike, ose thjesht nga inati se duhet ta ndajë parlamentin gjysmë-për-gjysmë me kundërshtarët e tij politikë për të cilët nuk do të japë asnjë majë gjilpëre, nuk kam si të mos e duartrokas e mirëpres. Shpresoj vetëm që paratë që do të kursehen të shpenzohen në mënyra më të dobishme.

On Crazy Politicians

I found this Time magazine article via Matthew Yglesias's blog. The article laments the deplorable state of the Republican Party today, where the de facto leader is someone like Rush Limbaugh, and where the rest of the party hasn't the gall to get up and say to him or others who speak in fascist, racist, or otherwise bigoted tones: 'Have you no sense of decency, sir, at long last?'

Matthew Yglesias adds his own two cents by bringing up other examples of crazy politicians, showing, at the same time, that this sort of derangement is not a monopoly of the Republican Party. Never doubted it.

The armpit of America?

I don't know. I don't smell the sweat of an honest job, though it sure does reek of the rankling of corruption in these three stories and the video below.

«Shqiptarët janë një popull socialist»

«Shqiptarët janë një popull socialist» më tha dikush para dy vjetësh. Si majtist, m'u bë qejfi për këtë gjë, mirëpo menjëherë u kujtova se qeveria në fuqi në atë kohë (si ende sot) ishte ajo e S. Berishës dhe këto dy pamje—ajo e një populli socialist dhe ajo e një qeverie tepër të djathtë—binin ndesh me njëra-tjetrën dhe kurrsesi nuk mund t'i pajtoja në mendjen time.

Që atëherë jam përsiatur në heshtje për këtë çështje dhe kam bluajtur shumë skenare në mendje. Pas shtjellimesh të shumta, kam arritur tek përfundimi se, me të vërtetë, shqiptarët janë popull socialist; por më tepër, besoj se kam gjetur një shpjegim të kënaqshëm (të paktën për vetveten) për ato që kanë ndodhur në Shqipëri që nga rënia e regjimit (të ashtuquajtur) komunist.

Nuk e vë në dyshim që një ndryshim regjimi në fillim të viteve '90 ishte i domosdoshëm për Shqipërinë, jo vetëm në rastin e saj të veçuar, por edhe si pjesë e valës së ndryshimeve që përshkoi gjithë Evropën lindore. Fundi i këtij regjimi erdhi pas gati pesëdhjetë vjetësh, pra më se dy brezash, çka do të thotë se një pjesë e mirë e popullsisë u rritën nën «komunizëm». Duke marrë parasysh se gjatë po atyre viteve popullsia më se u trefishua, kjo shifër duket edhe më dërrmuese. Shpeshherë, kjo e vërtetë harrohet nga popullsia shqiptare. Gjyshërit tanë, prindërit tanë dhe ne vetë (flas sidomos për ne që i morëm shkollimet e para para vitit 1991) jemi rritur me përshtypjen se gjithçka në Shqipëri kryhet nga shteti: shteti të jep punë, shteti të heq nga puna, shteti të ushqen, shteti të mjekon, shteti të edukon, etj.. Me përjashtime të pjesshme, shumë nga këto institucione kanë mbetur po shtetërore edhe gjatë këtyre viteve «demokratike», prandaj edhe qeveritë e njëzetvjeçarit të fundit i kanë shfrytëzuar për të gllabëruar pushtetin nga partitë kundërshtare. Pikërisht sepse kanë ditur të shfrytëzojnë pushtetin e tyre, partitë dhe qeveritë e administratat e tyre të politizuara kanë mundur të mbajnë në punë ata mësues, mjekë, apo administratorë që përkrahin vijën e partisë së tyre dhe të nxjerrin jashtë pune ata që e kundërshtojnë atë. Nën kërcënimin e humbjes së punës, mirëqenies, e të gjithave, populli shqiptar nuk është lëkundur nga besimi dhe pikëpamja se shteti jep dhe merr gjithçka; përkundrazi, ka vazhduar ta besojë atë më tepër se kurrë, madje e ka lejuar që t'ia politizojë jetën duke e bërë flamurtar të kësaj apo asaj partie, ose që ta bëjë të heshtë e ta dredhë kur bie fjala për pikëpamjet politike.

Besimi tek të mirat që populli pret nga qeveria që ai zgjedh ta udhëheqë nuk është pa mbështetje dhe pa arsye. Përkundrazi, kjo është arsyeja kryesore e një rendi qeverisës. Që në kohë të hershme njeriu e ka kuptuar se, për t'i përgjigjur instinktit të vet për vetë-ruajtje, i duhet të bashkohet dhe të varet pikërisht për këtë vetë-ruajtje nga qeveria dhe sunduesi në fuqi. Ndonëse «vetë-ruajtja» e kërkuar nënkuptonte fillimisht mbrojtjen e jetës nga hordhi armike, gjatë historisë së qeverive dhe sunduesve deri në ditët e sotme, kuptimi i saj u stërhollua dhe, hap pas hapi, mori kuptimin e një ndihme të shumanshme me të vërtetë shoqërore që njeriu nuk mund t'ia japë vetes si individ.

Qeveritë e dy dhjetëvjeçarëve të fundit në Shqipëri nuk e kanë mundësuar këtë lloj ndihme për popullin shqiptar. Sot e kësaj dite, këto qeveri nuk gëzojnë më përkrahjen e popullit shqiptar siç duhet ta gëzojë çdo qeveri. Ajo që populli shqiptar kërkon vazhdimisht nga qeveria është një punë e frytshme, punë të cilën ai ndoshta është i gatshëm ta bëjë edhe vetë me punë vullnetare, për të rindërtuar dhe modernizuar vendin si i ka hije dhe si e meriton populli. Qeveria, nga ana e saj, rrallëherë u përgjigjet këtyre kërkesave, edhe pse gjatë fushatave partiakëve s'u hyn gjuha brenda duke bërë po ato premtime që populli pret të dëgjojë. Qeveri pas qeverie ka kaluar me pak fryte që në vitin 1991 dhe stafeta e paaftësisë për të qeverisur ka kaluar nga dora në dorë (apo sa majtas-djathtas) e mbushur me korrupsionin që karakterizon këto vite.

Populli shqiptar ka mësuar mirë vetëm një gjë gjatë viteve të pluralizmit politik: se ka në dorë ndërrimin e qeverive kur qeveria në fuqi e ka zhgënjyer. Duke mësuar këtë mësim, ai për fat të keq ka harruar mësimin paraardhës dhe, për më tepër, nuk ka mundur të kthejë sytë edhe më prapa për të bërë një shtjellim të përgjithshëm të politikës së shtetit në Shqipëri. Nëse një shtjellim i tillë do të qe bërë nga populli, sot nuk do të kishim në fuqi S. Berishën dhe asnjë forcë politike të djathtë. Madje, guxoj të them se nuk do të kishim në fuqi as Partinë Socialiste siç e njohëm në qeverisjet e saj të kaluara dhe siç e njohim sot si parti e F. Nanos apo E. Ramës. Vendin e tyre do ta zinte mirë dhe për një kohë të gjatë një shtet social. Le ta quajmë edhe «socialist» duke e shkëputur këtë fjalë nga partia me të njëjtin emër. Partia në fuqi do të qe një parti e udhëhequr nga parimet e një shteti social, një shteti që i njeh popullit të drejtën e zgjedhjes së udhëheqësve (dhe bën çmos për ta ruajtur atë të drejtë), por edhe që di ta udhëheqë kur ajo përgjegjësi i bie në dorë; një shteti që do të dinte të ishte tagrambledhës i drejtë dhe njëkohësisht edhe mundësues i shërbimeve shoqërore të drejta e bashkëkohore që t'ia lehtësonin jetën popullit dhe t'i jepnin kuptim jo vetëm votës së tij, por edhe legjitimitetit dhe raison d'être-it të qeverisë.

Por e vërteta i ka qëndruar larg kësaj shprese. Dhe ja, këtu rikthehem tek pika e nisur në fillim prej së cilës u largova për pak: tek pyetja se si një popull të cilin unë e quaj socialist mund të ketë në fuqi një qeveri të djathtë. Përgjigja vijon. Që prej rënies së regjimit «komunist», Partia Demokratike ka zhvilluar një fushatë të parreshtur për të djallëzuar regjimin e para-'91-shit. Kjo me të drejtë, por vetëm pjesërisht. Një pjesë e popullsisë ka vuajtur vërtet rëndë gjatë atyre viteve dhe ka paguar shumë haraç që regjimi të mundte të ruante jetëgjatësinë e tij. Gjithsesi, shifrat e vuajtësve që japin PD-istët dhe përshtypjet që ata ngjallin me demagogjinë e tyre janë të fryra deri në prag të shpërthimit dhe me të vërtetë do të shpërthejnë një ditë. Të gjithë ata që e kanë jetuar regjimin nuk mund të harrojnë radhët e gjata në dyqane, mungesën e shumë ushqimeve, tallonet që i shoqëronin ato, punët e rënda në kooperativë, etj.; por të thuash se i gjithë populli ka qenë i përndjekur e mandej të bësh çdo përpjekje për ta thelluar këtë demagogji është shtrembërim i së vërtetës historike. Për më tepër, po të thuash se ato plagë nuk janë mbyllur në shumicën e popullit është fyerje ndaj aftësive ripërtëritëse të popullit shqiptar. Ka plagë edhe më të thella që rikthehen sot tek disa si dhimbje nga plagët e luftës, por në përgjithësi populli shqiptar është shëruar nga vitet e regjimit në fjalë, madje mund të them se me vullnetin e vet dhe me një kujtesë zgjedhëse ka ditur ç'të ruajë në kujtesë dhe ç'të harrojë prej atyre viteve. Por ja që kësaj ripërtëritjeje i kundërvihet gjithmonë retorika demagogjike e PD-së dhe gjithë atyre rasteve të veçuara në çdo parti të djathtë (apo dhe të majtë e pushtet-lakmuese) që rendit në krye të propagandës së saj identifikimin e regjimit «komunist» me partitë e të majtës së sotme e në veçanti me Partinë Socialiste.

Është pikërisht kjo plaga që i është ngjitur keq popullit shqiptar dhe që i garanton të drejtën e pushtetit PD-së dhe partive-lakeje të saj. Sapo populli kupton se jeton në një kohë (disi) demokratike kur nuk duhet t'i druhet qeverisë dhe masave të saj dënuese, PD-ja ndodhet aty për t'i kujtuar se ka vuajtur në një të kaluar tashmë të harruar nga shumë vetë dhe se e vetmja mënyrë për ta vënë popullin, shtetin dhe të ardhmen e tyre në vijë të drejtë është të votojnë për të. Ndonëse PD-së i takojnë meritat e saj si e para parti e krijuar kundër Partisë së Punës, ajo nuk ka ditur t'i përdorë ato merita qysh prej zanafillës së saj. Krerët e saj kanë punuar—dhe këtë e them me plot gojë dhe pa kurrfarë ngurrimi—për xhepat dhe ithtarët e tyre shumë më tepër se për popullin që i përkrahu dhe i solli në pushtet. Provën duhet ta shohim vetëm në vitet 1996-1997 kur, fill pasi vodhi votën me një shumicë të paparë, kjo qeveri lejoi që popullit t'i vidhej dhe ai pak plëng që pat vënë mënjanë, e mandej pati sy e faqe t'i premtonte se do t'i rikthehej, siç pritet të bëhet ende sot, pas dymbëdhjetë vjetësh. Po të njëjtën rrugë ndoqi dhe gjatë mandatit të saj të dytë kjo qeveri berishiane, madje mund të them se edhe qeveritë e ndërmjetme që frynë egon e F. Nanos sa më s'mbante, nuk iu larguan kësaj vije të shtrembër të pushtetit.

Sot, populli shqiptar është dëshmitar (dhe vuajtës) i paaftësisë që e ka pllakosur atë si zgjedhës për të zgjedhur një qeveri për aftësitë e saj të mirëfillta dhe për arsye që pijnë vërtet ujë. Para katër vjetësh ai bëri gabimin të sillte në pushtet ata pushtetarë të vjetër e të zvetënuar të PD-së, të cilët nuk ditën ta qeverisin vendin ndryshe dhe ditën të pasuronin veten po ashtu siç bënë vite më parë. Ky ujk vërtet e ndërroi qimen dhe zakonin vërtet s'e harroi. Por ujqërit janë të shumtë në skenën e politikës shqiptare. I ballafaquar me detyrën për të zgjedhur mes tyre, zgjedhësi duhet të shohë më tepër punën, jo gunën. Prandaj, Shqipërisë sot i duhet një parti ndryshe nga Partia Demokratike e këtyre dy dhjetëvjeçarëve e ndryshe nga Partia Socialiste si ajo ka qenë deri më sot. Detyra më e rëndë për t'iu përgjigjur kësaj nevoje i bie po kësaj të fundit, sepse nevojat e popullit i kërkojnë asaj t'i qëndrojë pranë e besnike emrit të saj si një parti që i ndodhet pranë shoqërisë; që i ndih asaj me çdo mënyrë; që në çdo hap të vendimeve të marra prej saj mendon për pasojat ndër popull e në shoqëri; dhe që mirëqenien e shumicës që e solli në pushtet dhe të mbarë popullit e kthen në detyrë parësore.

Ndonëse hapa vigane janë bërë vitet e fundit drejt një partie që futet në përkufizimin e mësipërm, shumë më tepër duhet bërë. Sot, në retorikën e ndryshuar të PS-së dhe në jehonën që ajo gjen ndër popull duket mirë prirja që ka populli shqiptar për t'iu bashkuar një partie sociale. Historia jonë e bashkëjetesës paqësore e të palëkundur si popull i njësuar qëndron si bazë e një besimi tek një parti që, në emër të atyre që kanë mundësi (e vërtet duan), u zgjat dorën atyre që nuk kanë mundësi. Rinia e angazhuar në radhët e PS-së vërteton për mua se shqiptarët janë vërtet një popull socialist i mirëfilltë; se edhe pas njëzet vjetësh egoizmi e shfrytëzimi të paparë në Shqipëri që prej kohës së para-luftës, kemi mundur të përcjellim tek brezat e rinj mesazhin se, kur ke mundësi, nuk është keq të japësh pak më shumë për të bërë të mundur që në kohët tona, në shekullin e XXI, të mos vdesë foshnja e i moshuari nga mungesa e ushqimit e barnave; të mos lypë fëmija që familja e vet të shtyjë edhe një ditë; të mos ended i riu dhe e reja rrugëve ec-e-jak se nuk gjen punë; të mos mbushen xhepat e politikanëve që politikën e shfrytëzimin e kanë bërë karrierë; të mos shpërngulen familje të tëra për në mërgim; të mos ketë më njeri synim t'i largohet realitetit shqiptar, etj., etj., etj.....