«Man and Time»

A black cloud circles over the world

black like me

A rabid dog by the door beneath barks at night

rabid like me

A snake slithers along the hanging road

a snake like me

People gone crackers pass along trails

crackers like me

Whores sway on corners of streets

sway like me

Beggars howl like animals in caves

in caves like me

Monkeys jump in forests and jungles

monkeyishly like me

The insane world lives amidst dances and bullets

insane like me

Terrified is man at the birth of the superhuman

terrified me, too

At the death of the superhuman the unfortunate take heart

I take heart, too

Dritëro AGOLLI

«Njeriu dhe koha»

Vërtitet një re e zezë mbi botë
e zezë si unë
leh natën një qen i tërbuar nën portë
tërbuar si unë

zvarritet një gjarpër nga rrugë e vithisur
një gjarpër si unë
kalojnë në shtigje plot njerëz të krisur
të krisur si unë

lëkunden në qoshe të rrugëve kurvat
lëkunden si unë
bërtasin lypsarët si kafshët në guvat
në guvat si unë

kërcejnë majmunët në pyjet e xhunglat
majmunçe dhe unë
jeton botë e çmendur me vallet dhe plumbat
e çmendur si unë

tmerrohet njeriu kur lind mbinjeriu
tmerrohem dhe unë
kur vdes mbinjeriu merr zemër fatziu
marr zemër dhe unë

Dritëro AGOLLI

«Në shtëpi të vjetër»

Nuk del më gjyshja në dritare

Me macen mua të më presë...

Nën një selvi, diku në varre,

Ajo po prehet, pastë ndjesë!

Sa të panjohur shoh te porta!

Të vegjël me xhaketa çjerrë:

Kush mban domate nëpër shporta,

Kush lot me gurë — bën poterë...

Kush hap një libër, një fletore,

Kush zgjidh probleme gjeometrike,

Kush bën me lule një kurorë,

Kush pret një cingël me një thikë.

Unë, o fëmijë, prindërit tuaj

I njoh se bashkë qeshëm, qamë,

I njoh, se bashkë lidhëm duaj,

I njoh, se bashkë malit vamë.

Pse të habitur më vështroni?

E dini?

Linda, ja, këtu,

Te kjo shtëpi, ku ju qëndroni,

Te ky ahur, te këto dru...

Njëzet e tetë vjet më parë

U ndie një zë nëpër mëhallë

Nga një fëmi' i vockël fare,

Fytyrëkuq e flokërrallë.

Ja, ky fëmi' kam qenë unë

Një çerek shekulli të shkuar,

Që thirra, qava, bëra zhurmë

Te kjo shtëpi hardhimbuluar.

Nga strehët shumë pika ranë...

U ngrita,

dola nga kjo portë

Dhe brodha vendin anembanë,

Dhe udhën mora nëpër botë...

1959

Dritëro AGOLLI

«Një çast i pagjumë»

Çdo gjë ngarkohet-shkarkohet në jetë,

Ngarkohet-shkarkohet toka e madhe
Mbushet qielli nga retë e shkarkohet nga retë
Mbushen pemët me fletë e shkarkohen në vjeshtë.

Ngarkohen me borë malet e lartë
E bora shkrihet në verë,
Ngarkohet ajri me tym e me vapë
E vapa shkarkohet në dimër prapë.

Ngarkohen lumenjtë me ujë nga shirat,
Lumenjtë zbrazen në motin e thatë,
Ngarkohen arat me grurë e vijnë shirat
Dhe zbrazen e mbeten të lira.

E prapë ngarkohen të gjitha, të gjitha,
Të gjitha ç'janë mbi tokë
Shkarkohen me gaz, me dhimbje e britma,
Nga rrapi i madh e deri te hithra.

Ngarkohet njeriu me dhimbjen e rrallë,
Nga dhimbja e rrallë shkarkohet,
Por ndryshe çdo gjëje, mundohet, mundohet
Por ndryshe çdo gjëje, shkarkohet ngadalë
Dhe mbeten rrudhat e thella në ballë.

Dritëro AGOLLI

*Me rastin e 79-vjetorit të lindjes.

«Ëndrra të turpshme»

Njeriu sheh ëndrra të tmerrshme në gjumë,
Po sheh dhe ëndrra të turpshme vetmuar në dhomë,
Të tmerrshmet durohen më shumë
Të turpshmet vërtet të tmerrojnë.

Dhe zgjohesh sikur po mbytesh në lumë,
Në lumë të ndytë me gjëra gjirizi e blozë,
Ky turp ka qenë veç turpi i një ëndrre në gjumë,
Megjithatë ta fshish nga ndërgjegja s'ke forcë.
Të mbetet një shenjëz turpi, një gjumë.

Dritëro AGOLLI

«Një mendim vetëtimthi»

I humba të gjitha, po lypës s'u ktheva,
S'ia zgjata dorën askujt dhe veten e mbajta.
Ç'u bënë vajzat më të bukura Drita, Maria dhe Eva?
Atyre dorën me gaz mund t'ua mbaja.

Po të gjitha ato u plakën si unë
Dhe bukurinë e dikurshme s'e kanë,
Megjithatë drejt tyre synoj nganjëherë më shumë
Sesa drejt guhakërve me qyrk e famë.

I humba të gjitha, më mbetën vetëm kujtimet dhe kockat,
Më mbeti lëkura dhe bebja e syrit tok me shkëndijat.
Tani përballë shtëpisë sime këndojnë bretkosat,
Gëzohem se janë të gjitha të mijat.

Dritëro AGOLLI

Flet Dritëro Agolli

Një nga poetët e mi më të dashur mbush sot 78 vjeç. Gazeta Shqip e interviston dhe ai, si gjithmonë, flet me urtësi e bukuri.

«Shiu i marrë»

Dikur na bridhte qiejve një shi,
Që veç poetët çmendte po t'i lagte.
Dhe ra ky shi pa pritur mbi njerëzi,
Poetët u lajthitën pas një nate.

Filluan të kopjonin veç një varg,
Të kishin të përbashkët veç një metaforë,
Për shembull: «Jam Homeri, jam bust në park,
Jam Sofokli, Eskil e Pitagorë.

Jam rrugë vetëtimash e rrufè,
Jam dhe konstelacion në qiell,
Jam rrap me rrënjët pleksur nëpër dhè,
Jam udhëtar që kam në sup një diell…»

Po nga ky shi s'u lag veç një poet,
Se ishte fshehur në një pyll të dendur,
Poetët e lajthitur në qytet
E qeshnin dhe i thoshin: «Je i çmendur!»

Dhe u mërzit poeti në vetmi,
Se talleshin të çmendurit, poetët,
Dhe luste zotin që të binte prapë ky shi,
Që dhe ai të çmendej si të tjerët.

Dritëro AGOLLI

(Me rastin e 78-vjetorit të lindjes.)

«Majtas dreqër, djathtas djaj»

Më gjurmon dikush patjetër
Dhe vërtet s'di nga t'ia mbaj;
Majtas vrap më dalin dreqër,
Djathtas vijnë e presin djaj.

Nga dollapi nxjerr një pjepër,
Thela-thela nis ta caj:
Gjysmë e pjeprit plot me dreqër,
Gjysma tjetër mbushur djaj.

Mbreh një laps e hap një letër,
Sytë e mi nga letra s'ndaj:
Sipër letrës shtrihen dreqër,
Përmbi lapsin hipën djaj.

Ku të futem, s'gjej vend tjetër,
Ku të qesh e ku të qaj?
Majtas vrap më dalin dreqër,
Djathtas vijnë e presin djaj...

Dritëro AGOLLI

«When your sadness will be too much»

I won't be here, I'll have awayed apace,
Dissolved in the ground like many before,
And in my favourite coffeeplace,
Waiters will see me no more.

And on the streets where I have passed
My dry cough will not be heard;
Over my tomb with silence amassed
A monk-like cypress tree will loom absurd.

Sad you will be and that won't pass,
For in your room my life will not be felt;
And when the wind will blow against the glass
You slowly with the wind will melt.

But when your sadness will be too much
In the bookcase look for me,
For behind a word or letter or such,
There, in hiding I shall be.

You'll but have to move the book
And I will descend, come after you
And like a torrent feeds a brook
So, then, your laughter, like once, will run anew.

Dritëro AGOLLI

P.S.: One of my favourite poems, put in English verse by yours truly, with infinite apologies to the poet and Albanian readers who are familiar with and appreciate the original.

«Trishtimi»

Po iki me trishtim i zhgënjyer nga miqtë
E mbylla dhe derën që rrinte e hapur
Për lajkatarët, për rrenacakët e smirëzinjtë
Që shtireshin engjëj të dashur.

Ku vete s'e di, veç s'dua të kthehem
Sërishmë në rrenat e jetës
Diku në një skaj të largët do prehem
me qafën e futur në jakën gri të xhaketës.

Dritëro AGOLLI