Kujt t'ia prishësh, kujt t'ia ndreqësh?!

Në një faqe të forumit Respublica lexova disa fjalë me mend nga Faik Konica dërguar një shqiptari që donte dhe ai të botonte gazetë.

Duke mos dashur të kopjoj gjithë tekstin e Konicës, për të mos përsëritur pa leje pak a shumë përmbajtjen e artikullit tek Respublica, ju ftoj të ndiqni lidhjen e mësipërme për ta lexuar.

Greeks Are the New Albanians

I clearly remember the early-late 90s when young and old Albanians in search of a better life crossed the borders—admittedly legally or illegally—into Greece, where they were met with menial jobs, police abuse, inhumane treatment at customs or in custody, as well as with cultural and religious pressure to alter their identities.

These are all true and easily researchable, but the latter is the most heinous of them all and relevant to this rant of sorts: upon arriving in Greece, most Albanians were, indeed, under great pressure to change their religion to Greek Orthodox, or at the very least, their names to typical Greek- or Orthodox-sounding names. It did not matter whether they were Orthodox in Albania but happened to have a religiously-neutral name like 'Ilir' or 'Arben'; when they went to Greece, adult Ilirs and Arbens were quickly baptized (humiliatingly by taking a dip in large cauldrons while wearing nothing but their skivvies, might I add!) to become 'Ilia' or 'Andrea.' The pressure of conversion or name changes was, of course, greater for those of Muslim extraction who had clearly Muslim-sounding names.

Today, as Greece faces the mess in which it got itself—while making no attempt to persecute those former leaders who fattened their bank accounts... hello!—it is the young people of Greece who find themselves seeking fortune and employment elsewhere.

The New York Times tells the story of a handful of young Greeks whose primary aim is to emigrate. One of them is Alexandra Mallosi and she is going to Abu Dhabi. I wonder if, once there, she will have to change her name to 'Asalah' or 'Yasmina'....

Technically, Greece holds itself capable of greater civility than certain other nations (among which Abu Dhabi must certainly figure), yet I have a feeling Alexandra will remain Alexandra even in Abu Dhabi.

I should be gleaming with schadenfreude about this whole situation, but I ought to make it clear that I do have mixed feelings about the Greek crisis.... I did, however, feel compelled to share this bit of what some might call 'karma.' I won't call it that, not believing in it and all....

Dituri

PYETJE:

Mitologjia shqiptare: Çfarë besonin paraardhësit tanë?

PËRGJIGJE:

Mes të tjerash: «Të bardhat janë një lloj shtojzovallesh, vajza të bukura, pra, diçka si zanat. E Bukura e Dheut, edhe kjo është njëfarë zane. Kjo figurë mitologjike është e njohur jo vetëm në Ballkan, por edhe në botën arabe, nga duhet të ketë ardhur ndër ne. Dragoi, kuçedra, syri i keq, lugati, shtriga etj..»

Për artikullin e plotë, ndiqni këtë lidhje te gazeta Standard.

Demokracia në veprim

Videoja më poshtë (dhe pjesët në vijim të saj) tregojnë atë që, me plot gojë, do ta quaja çastin më demokratik në Shqipëri, si nga ana e cilësisë së dialogut qytetar, ashtu edhe nga ana e mirëkuptimit midis qeverisë dhe popullit intelektual. Për më tepër, ajo vë në dukje hipokrizinë dhe ironinë që është fshehur (ose ka shfaqur fytyrën e pacipë) prapa demokracisë që ka ekzistuar në Shqipëri që nga ai vit e deri në ditët e sotme. Vlen të theksohet, gjithashtu, se kjo ka ndodhur plotësisht nën kujdesin e një regjimi që ishte, në thelbin e tij, jo-demokratik.

Asgjë nuk humbet. Asgjë nuk harrohet.

Ia vlen koha që duhet për ta ndjekur.

Shokë, kemi në mest tënë shum' armik' e trathëtorë!

Poezia e Naim Frashërit jehon dhe të vërtetat e sotme... nga një njeri (kinse) i zotit, jo më pak!

Miqt' armiq i kanë bërë,
Armikëtë miq i zunë,
Qysh janë fyell të tërë!
Ç'është kjo e madhe punë!

Shikoni vetë përse:

«Dita e Verës»

Miqve, shokëve të Lidhjes Shqipëtare «Verore», u dërgoj kujtime miqësie, urime të zemrës, për Ditën e Verës që na afrohet. S'e festuam dot sivjet këtë ditë të bukur: po në mos e festuam me trup, do ta festojmë me zemër.

Ç'është Dita e Verës? Është dita në të cilën shtërgjyshërit t'anë, kur s'kish lindur edhe krishtërimi, kremtojin bashkë me Romanët dhe me Grekët e Vjetër, perëndit' e luleve, të shelgjeve, të krojeve. Kur çkrin dimëri, kur qaset Vera buzëqeshur e hollë dhe e gjatë si në piktyrë të Botticelli, zemra e njeriut çgarkohet nga një barë, shijon një qetësi, një lumtësi t'ëmblë. Në këtë gëzim, stërgjyshërit t'anë ndiejin një detyrë t'u falen perëndive që sillnin këto mirësira. Dhe ashtu leu festa hiroshe që quajmë Dit' e Verës.

Në pakë ditë, në Shqipëri, besnikët e funtme të paganismit, besnikë pa dashur dhe pa ditur, do t'rethojnë me verore degët e thanave, të dëllinjave, të dafinave, të gjithë shelgjeve të nderuara. Do t'këputin degë të gjelbra dhe do t'i vënë përmbi dyert e shtëpive dhe t'odave.

Të mos i lëmë të humbasin këto festa të vjetëra të racës s'onë. Nuk i bëjën dëm njeriu. Sjellin një gëzim të kulluar në shtëpitë. Në një vënt ku jeta e të vegjëlve është aq e trishtë, djelmuria dhe vajëzat kanë një rasë të rallë për të dëfryer. Për të mëdhenjtë, Dita e Verës ka një shie poetike të hollë e të rrallë.

Faik KONICA

«Deklarata e Partisë»

Një deklaratë e dyfishtë e «partisë». Për t'u lexuar!

Mund ta gjeni tek Tirana Calling.

Mos harroni të lexoni post scriptum-in dhe të ndiqni udhëzimet e tij.

Brezi i lënë pas dore

Kiço Blushi boton një artikull në Balkanweb, ku mëton të rikujtojë brezat e rinj për të mirat që brezi i tij i dha Shqipërisë. Është një artikull shumë prekës e me plot të vërteta që demaskojnë karrierizmin e sotëm në Shqipëri, i cili lë pas dore, shpërfill, fyen, e madje nënvleftëson brezin e gjyshërve tanë.

Brezit tim nuk i dihet për nder as puna madhështore që bëri jo vetëm për elektrifikimin dhe zhdukjen e analfabetizmit, të sëmundjeve dhe të epidemive kronike, si malarja, por edhe të rekordeve në sport, në arsim e në kulturë, pasi këto merita, kur bie fjala, shpesh i atribuohen sistemit, e konkretisht «kohës së Enverit», për të mos thënë edhe vetë diktatorit, nj’ashtu si sot rruga e kombit Durrës-Kukës i faturohet Berishës…

Nuk jam i prirur të lëvdoj e as të lartoj kotekot brezin tim, dhe gjithaq të ul brezat e tjerë. E di që kjo do të ishte një punë e kotë e një veprim krejt i padobishëm. Por, për të hyrë më në thelb të arsyetimit, nëse vërtet brezi im ishte apo nuk ishte si e paraqita më lart, kjo përsiatje le të vlejë të paktën si një metodë modeste arsyetimi apo edhe krahasimi mes brezave të sotëm, të cilët, për shkak të ndryshimeve demografike dhe politike, për shkak të nakatosjes pa kriter të botës rurale me atë urbane, për shkak të «përplasjes» së dy qytetërimeve dhe fuqisë që ka marrë konsumizmi ndaj idealizmit, më duket se në mënyrë artificiale po injektohet një përplasje absurde brezash, duke thelluar qëllimisht përçarjen kombëtare, si dhe duke shkatërruar lidhjen organike që kanë kombet e qytetëruar me tri njësitë kohore: me të shkuarën, të sotmen dhe të ardhmen...