Lots on France & Germany

Apparently, they're hot topics for different, similar, and overlapping reasons:

Sarkozy is resented for not speaking proper French.

Merkel and her coalition face tough challenges in the upcoming elections in Germany.

French newspapers are struggling, but the government is not about to let them go belly-up; they're married, in a way....

France has found its Palin in Marine LePen. Equally crazy, undoubtedly smarter... must be watched and kept from power....

Sarkozy and Merkel fairly and objectively portrayed as an unlikely but functional pair. I can totally see the tension. And, although I do not like Merkel's general politics and her party's associations with a religion, I do think her stance on the European financial crisis is the healthiest and the most likely to guarantee the European Union's survival.

A Good Season for Xenophobia

With few things left to criticize and with much promise for appeal to ball-suckers (today's epithet for teabaggers), the GOP has turned its attention to the document it touts as 'perfect' and 'immutable,' but also as 'flawed' when it so pleases its members. Their calls to repeal or amend the Constitution's Fourteenth Amendment are just a desperate effort to garner votes before elections take place. Frustrations with illegal immigrants are legitimate and certainly worth addressing, but man, do they know how to amplify and inflate facts only to portray illegal immigrants as our biggest threat or thorn in our eye.

The New York Times is on it.

The NYT is equally—and justifiably—critical of Sarkozy's latest series of xenophobic measures. They are the latest in his attempts to secure a few votes from the extreme right, or to distract public opinion from his failures as Monsieur le Président.

Sarkozy on Camus

Apparently, Sarkozy has expressed his desire to move Albert Camus's remains to the Panthéon in Paris. His daughter has agreed to the 'honor;' his son says his father wouldn't have liked it.

I'd have to go with the son on this one. Catherine has done a lot of good things about her father's legacy, but she is wrong on this one. Although Camus is undoubtedly worthy of having his remains housed alongside those of Voltaire and Hugo, he was much too moral and independently-minded to be allied (even in death!) to the 'grands hommes' of the Panthéon.

Besides... he wanted to be buried where he's buried and that should end the debate.

Sarkozy Shortcomings, etc.

Sarkozy's height has been making the rounds in the European and American press this past week. Here's an interesting article in the BBC. I particularly like the comparative diagram, comparing heights of Obama, Brown, Medvedev, Sarkozy, and Berlusconi among one another, as well as with Napoleon.

Sarkozy Shortcomings

I forgot the source. But then again, I am not claiming this as mine or benefitting from it.

Fushata për zgjedhjet presidenciale në Francë

Më datën 22 prill zhvillohet votimi i parë i zgjedhjeve presidenciale në Francë. Ky është posti më i lartë i vendit, i krahasueshëm me postin e presidentit të Sh.B.A.-ve. Kandidatët kryesorë në këto zgjedhje janë Ségolène Royal (Partia Socialiste), Nicolas Sarkozy (Bashkimi i Lëvizjes Popullore - e djathta), François Bayrou (Bashkimi për Demokracinë Franceze - qendra) dhe Jean-Marie LePen (Balli Kombëtar - e djathta ekstreme).

Ndonëse i fundit nuk ka epërsi në sondazhet e fundit që janë bërë, kam mësuar se kështu ndodh gjithmonë dhe pastaj në zgjedhjet e vërteta fiton vota të mjaftueshme për të qenë kandidat për votimin e dytë (2 maj). Është e kotë të them se nuk pajtohem aspak me politikën e tij, e aq më pak të mund të pranoj se një njeri i tillë, me pikëpamje raciste, homofobe, pothuajse nazi-fashiste, synon të bëhet kreu i një republike si Franca. Shpresoj vetëm që dhe një pjesë e mirë e votuesve francezë të jenë po aq të ndërgjegjshëm sa unë dhe të mos ia japin votën një kandidati të tillë që në votimin e parë. Nuk e meriton të shkojë në votimin e dytë siç ndodhi para pesë vjetësh.

Bayrou, nga ana tjetër, mësova se fitoi popullaritet falë një sondazhi të paguar, ku e nxorrën me përqindje të lartë, çka e detyroi votuesin të kthehej drejt tij dhe t'i vinte pak veshin. Kjo çoi në një rritje të vërtetë të shifrave për të, por, me sa duket, kohët e fundit ka filluar të bjerë kundër dy kandidatëve kryesorë.

Këta kandidatë janë Ségolène Royal dhe Nicolas Sarkozy. E para është socialiste (dhe, nëse më lejohet, më e pashmja nga të gjithë kandidatët), ndonëse e qortuar shumë prej partisë së saj në shumë prej qëndrimeve të saj. Gjithsesi, të gjithë ata që përkrahin sadopak një politikë të majtë, duket se kanë vendosur të votojnë për të. Shpeshherë shprehin se këtë nuk do ta bëjnë me dëshirë të plotë, por vetëm sepse është më e mirë se fituesi tjetër i mundshëm, Nicolas Sarkozy. Ky këtu, ndonëse i një partie të djathtë të qendrës, ka qëndrime më djathtiste se ç'i lejon pozita e partisë së tij. Ai është kritikuar ashpër për qëndrimin që ka mbajtur ndaj imigracionit dhe rrëmujave jashtë qyteteve, sidomos pasi ka qenë edhe ministër i brendshëm.

Pas kësaj paraqitjeje të shkurtër (ndoshta mërzitëse) të kandidatëve, po i futem temës që më shtyu të shkruaja këtë radhë: fushata elektorale. Para disa ditësh filloi caku kohor brenda së cilit kandidatët kanë të drejtë të vendosin afishe dhe të transmetojnë mesazhe në radio dhe televizion. Qytetaria franceze e lejon afishimin vetëm në vende të caktuara, në stenda të vendosura posaçërisht për këtë fushatë, çka lejon barazi në përfaqësim, si edhe pengon rrëmujën apo shëmtimin e ndërtesave nëpër qytete. Në njërën prej sërëve të stendave që janë vendosur nëpër Paris më bëri përshtypje se si kishin reaguar disa (të rinj, padyshim) ndaj kandidatëve.

Vlen të theksohet se në lagjen trembëdhjetë të Parisit, ku është vendosur edhe stenda në fjalë, banorët i përkasin kryesisht shkallës së mesme dhe mes tyre ka shumë intelektualë. Ja si është lënë afishja e kandidates së PS-së: e pacënuar.


Nga ana tjetër, kandidati Nicolas Sarkozy, i urryer në përgjithësi nga rinia, kishte pësuar keq nga dora e dikujt, i cili ose e cila, me anë të vizatimit, e kishte krahasuar me një goxha personazh historik.


Por ka edhe më keq. Kandidati i Ballit Kombëtar ishte zhdukur pothuajse fare nga stenda. Deri nesër a pasnesër, atij ndoshta nuk i mbetet as nam as nishan. Asgjë nuk do të më çudiste.


Ja, pra, edhe qytetaria e mirënjohur dhe e respektuar franceze njeh ndonjëherë shkarje si puna e këtyre. Megjithëse reagimi im ishte nënqeshja (dhe ndoshta pak kënaqësi), nuk di ç'qëndrim do të mbaja po të isha krejt objektiv në këtë mes.