Courtesy: New University
18 shkurt 2009
15 shkurt 2009
«Sunflowers in your eyes»
The sunflowers in your eyes
lost their yellow warmth last night.
The jaundiced petals
could not resist
the nippy air of the night
and much less my cold cold heart.
11 nëntor 2008
«Lulekuqeja»
Lulekuqeja e mjera
asgjëkundi s'ka shtëpi,
e shkon jetën nd' arrati;
ajo s'është si të tjera,
s'ka stoli.
Fushës, kodrës, del vetiu,
verës ngrohet, dimrit ngrin,
vetë shkundet, vetë mbin
dhe kur skuqet, vjen veriu
dh' e përfshin.
Nëpër këmbë gjith' e shkelin,
vend në kopësht ajo s'ka,
dorë ndihme kurrë s'pa:
as e mbjellin, as e vjelin
shkoi e u tha...
Po veç ngjyra e saj si zjarri,
si një yll që xixëllon,
tërë bota e imiton;
është shenjë për së mbari
nga shëkon.
Ajo ngjyrë kur zë çfaqet,
mbreti fronë shkon e le,
njerëz robër fare s'sheh
vjen e drejta del në faqet:
si zot je.
Ajo ngjyrë nd' ato fletë
është shpresa, që tregon
një të ardhme që ëndërron...
Është flamuri ynë vetë,
që valon.
ASDREN
13 shkurt 2009
«Ode» (për Skënderbeun)
Ie n'admire des Seigneurs
Ny richeʃʃes ny grandeurs,
Qui s'en vont en peu d'eʃpace:
Mais bien i'admire la grace
De ceux qui peuvent uʃer
Des Ans, pour s'eterniʃer.
Tous ces biens mondains legers
Semblent aux venis paʃʃagers
Qui ʃe perdent en la Nuë:
Mais non la vertu cognuë,
Ny les geʃtes, qui touʃiours
Durent sans finir leurs iours.
“L'homme du Ciel eʃt aimé,
“Qui d'honneur eʃt animé:
Et ceux qui chantent l'hiʃtoire
Des princes luiʃans de gloire,
Monʃtrent non moins qu'eux au iour,
Que la gloire eʃt leur amour.
A qui donray-ie ce prix,
Sinon à toy, qui eʃcris
En noʃtre langue Françoise
Les faicts d'une main Gregeoiʃe,
Suivant apres les combats
Encore l'autre Pallas?
Ce ʃont, ce ʃont les moyens
D'inciter les Roys Chreʃtiens
A ʃauver de tyrannie
La belle Grece & l'Aʃie.
"Est-il œuvre malaiʃé
"Au cœur grand & aduiʃé?
Ie ne ʃuis pas un de ceux
Qui reputent bien-heureux
Ceux qui d'ame caʃaniere
Fuyent l'alarme guerriere,
Et ne voyent point la mer
De mille vaiʃʃeaux s'armer.
Heureux ie nomme qui court
Apres les Dieux de la Court,
Et qui buʃque ʃa fortune.
On dit d’une voix commune,
“Qui deʃire, eʃt malheureux:
“Mais ʃot qui n’eʃt deʃireux.
Bien-heureux qui au Parquet
Vend aux plaideurs ʃon caquet:
Les uns au ʃaffran s’y rendent,
Les autres leur meʃlier vendent,
“Et la generation
“ʃe fait de corruption.
Heureux ie dy le marchant
Qui va les Indes cherchant,
Et qui ʃur les ondes erre,
Ou trafique ʃur la terre.
“Le deʃir eʃt un beau feu,
“Et ʃans luy tout eʃt bien peu.
Mais qui d’un noble deʃir
Sent ʃon courage ʃaiʃir,
Et qui d’amour ʃans egale
Defent ʃa terre natale,
Sur tous il eʃt fortuné,
Comme des Dieux fils aiʃné.
“Vertu giʃt en l’action
“D’honneʃte emulation:
“Et la vertu bien-heureuʃe
“Et l’action vertueuʃe,
Comme ton Hiʃtoire apprend
En quoi la vertu ʃe prend.
Si Scanderbeg indompté,
Digne de l’Eternité,
Vray ʃang des grands Roys d’Epire
N’euʃt voulu sa vie eʃlire
Telle qu’on faict ʃes ayeux,
Seroit-il au rang des Dieux?
Ny richeʃʃes ny grandeurs,
Qui s'en vont en peu d'eʃpace:
Mais bien i'admire la grace
De ceux qui peuvent uʃer
Des Ans, pour s'eterniʃer.
Tous ces biens mondains legers
Semblent aux venis paʃʃagers
Qui ʃe perdent en la Nuë:
Mais non la vertu cognuë,
Ny les geʃtes, qui touʃiours
Durent sans finir leurs iours.
“L'homme du Ciel eʃt aimé,
“Qui d'honneur eʃt animé:
Et ceux qui chantent l'hiʃtoire
Des princes luiʃans de gloire,
Monʃtrent non moins qu'eux au iour,
Que la gloire eʃt leur amour.
A qui donray-ie ce prix,
Sinon à toy, qui eʃcris
En noʃtre langue Françoise
Les faicts d'une main Gregeoiʃe,
Suivant apres les combats
Encore l'autre Pallas?
Ce ʃont, ce ʃont les moyens
D'inciter les Roys Chreʃtiens
A ʃauver de tyrannie
La belle Grece & l'Aʃie.
"Est-il œuvre malaiʃé
"Au cœur grand & aduiʃé?
Ie ne ʃuis pas un de ceux
Qui reputent bien-heureux
Ceux qui d'ame caʃaniere
Fuyent l'alarme guerriere,
Et ne voyent point la mer
De mille vaiʃʃeaux s'armer.
Heureux ie nomme qui court
Apres les Dieux de la Court,
Et qui buʃque ʃa fortune.
On dit d’une voix commune,
“Qui deʃire, eʃt malheureux:
“Mais ʃot qui n’eʃt deʃireux.
Bien-heureux qui au Parquet
Vend aux plaideurs ʃon caquet:
Les uns au ʃaffran s’y rendent,
Les autres leur meʃlier vendent,
“Et la generation
“ʃe fait de corruption.
Heureux ie dy le marchant
Qui va les Indes cherchant,
Et qui ʃur les ondes erre,
Ou trafique ʃur la terre.
“Le deʃir eʃt un beau feu,
“Et ʃans luy tout eʃt bien peu.
Mais qui d’un noble deʃir
Sent ʃon courage ʃaiʃir,
Et qui d’amour ʃans egale
Defent ʃa terre natale,
Sur tous il eʃt fortuné,
Comme des Dieux fils aiʃné.
“Vertu giʃt en l’action
“D’honneʃte emulation:
“Et la vertu bien-heureuʃe
“Et l’action vertueuʃe,
Comme ton Hiʃtoire apprend
En quoi la vertu ʃe prend.
Si Scanderbeg indompté,
Digne de l’Eternité,
Vray ʃang des grands Roys d’Epire
N’euʃt voulu sa vie eʃlire
Telle qu’on faict ʃes ayeux,
Seroit-il au rang des Dieux?
AMADIS IAMYN.
CATALO.
1621
11 shkurt 2009
09 shkurt 2009
«Lili Marleen»
I can finally put this song up now that I understand it. Here's an accompanying audio with a slide show of the singer. There are minute, insignificant differences between the poem and the song, and the stanza [in brackets] is not sung. Enjoy!
Vor der Kaserne
Vor dem großen Tor
Stand eine Laterne
Und steht sie noch davor
So woll'n wir uns da wieder seh'n
Bei der Laterne wollen wir steh'n
Wie einst Lili Marleen.
Wie einst Lili Marleen.
Unsere beiden Schatten
Sah'n wie einer aus
Dass wir so lieb uns hatten
Das sah man gleich daraus
Und alle Leute soll'n es seh'n
Wenn wir bei der Laterne steh'n
Wie einst Lili Marleen.
Wie einst Lili Marleen.
[Schon rief der Posten,
Sie blasen Zapfenstreich
Das Kann drei Tage kosten
Kam'rad, ich komm sogleich
Da sagten wir auf Wiedersehen
Wie gerne wollt ich mit dir geh'n
Mit dir Lili Marleen.
Mit dir Lili Marleen.]
Deine Schritte kennt sie,
Deinen schönen Gang
Alle Abend brennt sie,
Doch mich vergass sie lang
Und sollte mir ein Leids gescheh'n
Wer wird bei der Laterne stehen
Mit dir Lili Marleen?
Mit dir Lili Marleen?
Aus dem stillen Raume,
Aus der Erde Grund
Hebt mich wie im Traume
Dein verliebter Mund
Wenn sich die späten Nebel drehn
Werd' ich bei der Laterne steh'n
Wie einst Lili Marleen.
Wie einst Lili Marleen.
Hans LEIP
«hopeful faithlessness»
in the sprawling stars scattered into galaxies
constellations have no place;
the eye that sees them has dreamt too much
has dreamt too long
of gods and creatures neither here nor there
nor anywhere
and in the sprawling life scattered across the land
gods and idols have no place;
the mind that believes them has slept too much
has hoped too long
for a life beyond
and forgotten to live this one...
of gods and idols i have heard enough
so heed no assurance of a life after your last breath;
to know that here and now
and in your eyes and mind you exist
is and should be ample hope and all your faith
constellations have no place;
the eye that sees them has dreamt too much
has dreamt too long
of gods and creatures neither here nor there
nor anywhere
and in the sprawling life scattered across the land
gods and idols have no place;
the mind that believes them has slept too much
has hoped too long
for a life beyond
and forgotten to live this one...
of gods and idols i have heard enough
so heed no assurance of a life after your last breath;
to know that here and now
and in your eyes and mind you exist
is and should be ample hope and all your faith
«Amore che vieni, amore che vai»
quei giorni perduti a rincorrere il vento,
a chiederci un bacio e volerne altri cento
un giorno qualunque li ricorderai
amore che fuggi da me tornerai
e tu che con gli occhi d'un altro colore
mi dici le stesse parole d'amore
fra un mese, fra un anno scordate le avrai
amore che vieni da me fuggirai
venuto dal sole o da spiagge gelate
perduto in novembre o col vento d'estate
io t'ho amato sempre, non t'ho amato mai
amore che vieni, amore che vai
Fabrizio de ANDRÈ
23 janar 2009
Përsiatje mbi gijotinën
Pak kohë para luftës së 1914-s, një vrasës që kishte kryer një krim veçanërisht të neveritshëm (kishte masakruar një familje fermerësh dhe fëmijët e tyre) u dënua me vdekje në Algjeri. Bëhej fjalë për një bujk që kishte vrarë në një farë verbimi nga gjaku, por që e kishte përkeqësuar krimin duke vjedhur prej viktimave të tij. Çështja pati një jehonë të madhe. Në përgjithësi mendohej se prerja e kokës ishte një dënim tepër i butë për një monstër të tillë. Po i tillë, më kanë thënë, qe dhe mendimi i tim eti, të cilin e kishte acaruar vrasja e fëmijëve në veçanti. Një nga të rrallat gjëra që di mbi të është se, për herë të parë në jetën e tij, deshi të merrte pjesë në këtë ekzekutim. U ngrit me natë për të shkuar tek vendi i dënimit, në anën tjetër të qytetit, në mes të një turme të madhe njerëzish. Nuk i foli askujt për ato që pa atje atë mëngjes. Mamaja tregon vetëm se u kthye rrëmbyeshëm në shtëpi, me fytyrë të tronditur, nuk kthente fjalë, u shtri një çast në shtrat dhe papritur filloi të villte. Sapo kishte zbuluar të vërtetën që fshihej nën formulat që e maskonin. Në vend që të mendonte për fëmijët e masakruar, nuk mundi të mendonte për tjetër gjë veçse për atë trup gulçues që e hodhën mbi një dërrasë për t'i prerë kokën.
Albert CAMUS
Réflexions sur la guillotine
14 dhjetor 2008
«Të nisem...»
Të nisem. Zemra më gumëzhinte me bujari të theksuara. Të nisem... do të mbërrija i mbajtur dhe i ri në këtë vendin tim dhe do t'i thosha këtij vendi llumi i të cilit më hyn deri në përbërjen e mishit tim: «Shumë gjatë jam endur dhe rikthehem drejt shëmtirës së braktisur të plagëve të tua.»
Do të vija tek ky vendi im dhe do t'i thosha: «Më përqafoni pa frikë... Dhe në ditsha vetëm të flas, për ju do të flas.»
E mandej do t'i thosha:
«Goja ime do të bëhet goja e mjerimeve që s'kanë gojë; zëri im liria e atyre që batisen në qelinë e vetmisë së pashpresës.»
Dhe duke ardhur do t'i thosha vetes:
«E sidomos ju, trupi im, shpirti im, ruhuni të mos rrini duarkryq me sjelljen e shterpë të shikuesit, sepse jeta nuk është shfaqje, sepse një det me dhimbje nuk është paraskenë, sepse një njeri që bërtet nuk është një ari që kërcen...»
Aimé CÉSAIRE
Fletore e një rikthimi në vendlindje
Do të vija tek ky vendi im dhe do t'i thosha: «Më përqafoni pa frikë... Dhe në ditsha vetëm të flas, për ju do të flas.»
E mandej do t'i thosha:
«Goja ime do të bëhet goja e mjerimeve që s'kanë gojë; zëri im liria e atyre që batisen në qelinë e vetmisë së pashpresës.»
Dhe duke ardhur do t'i thosha vetes:
«E sidomos ju, trupi im, shpirti im, ruhuni të mos rrini duarkryq me sjelljen e shterpë të shikuesit, sepse jeta nuk është shfaqje, sepse një det me dhimbje nuk është paraskenë, sepse një njeri që bërtet nuk është një ari që kërcen...»
Aimé CÉSAIRE
Fletore e një rikthimi në vendlindje
09 dhjetor 2008
«la page vide»
la page vide me regarde d'un œil blanc
dont je ne supporte point l'éblouissement
avec chaque lettre que j'y mets
je bâtis des arcs-boutants
pour mon esprit
des perles noires enfilées sur un sens
que je suis le seul à compréhender
pour l'instant
ainsi les mots et les phrases
prennent la place du vide
et maculent la page chaste
—cet abîme affamé—
tel que les gouttelettes pluviales
mouillent et noircissent
la terre sèche
—cette bête assoiffée—
Abonohu te:
Postimet (Atom)