«Ndjenjë»

Netëve të kaltra të verës, shtigjeve do të shkoj përtej,
I çukitur nga grunjërat, të shkel të imëtat lëndina:
Ëndërrimtar, freskinë në këmbë do t'ua ndiej
Nga erërat atje le të më laget kaptina.

Nuk do të flas, me në mendje asnjë mendim:
Por dashuria pafund tek shpirti do të më ngrejë mua,
E do të shkoj larg, si një cigan, larg në mërgim,
Pranë Natyrës, — i lumtur si me një grua.

Mars 1870.

Arthur RIMBAUD

«Ngurrim»

Jashtë në fusha e pyje
E mbi mure kam shkuar;
Jam ngjitur kodrave plot pamje
Botën kam parë e poshtë kam vrapuar;
Rrugën për në shtëpi kam marrë,
Dhe ja, gjith' ka mbaruar.

Gjethet janë tharë e kanë rënë,
Veç disave që lisi do të shtrëngojë,
T'i endë një nga një
E të gërvishten e zvarriten t'i lëshojë
Përmbi dëborën e ngrirë trokë,
Kur të tjerët gjumi t'i zaptojë .

Dhe gjethet e thata mblidhen qetësisht,
Jo më të fryra tej-tëhu;
E fundmit lule-ylli shkoi,
Vyshket hamameli përmbi dru;
Zemra ende theron të kërkojë,
Por këmbët pyesin: «ku»?

Ah, kur zemrës së njeriut
Iu duk më pak se një tradhëti
Të shkojë me valën e jetës,
Arsyes t'i dorëzohet me bukuri,
Të përulet dhe të pranojë
Se merr fund një stinë a një dashuri?

Robert FROST

Origjinali në anglisht

Cartoonology

Image Source

«Sa bukur rronim kur ishim bashkë»

Sa bukur rronim kur ishim bashkë,
Dashurinë e kishim të ëmbël shumë,
Zili na kishin të gjithë bota
Kur na shikonin bashkë të dy.
...

Këngë qytetare korçare

«Rubairat»

30

Rënkoj e psherëtij, se s'të kam pranë,

M'u çuar zemra, vojtjet mënt s'më lanë,

Askujt s'ia qaj dot hallin, djall' o punë:

Vrermjalt' e flagëves' e qiellhapsanë!

31

Nga hidhërim' i ndarjes jam përpirë,

Sa e sa herë zemra m'është grirë:

Ty natën të kujtoj e psherëtij,

Nga malli digjem, si qiriri kam shkrirë.

32

Kur s'dhëmp e s'shëmp nuk është Dashuri,

Pa Ferr s'gjen dot Parajsë dhe Huri:

Kur zjarr' e ke në gji, me nat' e ditë

Sot ndrit me gas e nesër ndes më zi.

Omar KHAJAM

Përktheu: F. S. Noli

«përtej dritares»

në muzg a në agim

në zgjim a në vegim

vështroj përtej dritares

dhe, aq pranë

sa hera-herës besoj se mund t'i prek,

ngrihen të njomë e të brishtë,

të veshur a të zhveshur,

plepat që gjethet fërkojnë

sikur diçka duan të më pëshpërisin:

se gdhiu nata,

se ngrysi dita,

se afrohen erërat,

se largohen shirat,

se fletët po shtohen,

se sot po bien,

se mjegullat ngrihen...

«Pamja»

Sot u pamë-e sot u ndamë
Dhe nuk thamë njëzë fjalë;
Kur u ndamë vamë-e qamë,
Qamë shpejt ca lot me valë.

Edhe shpejt kur me të dalë,
Vamë-u pamë-e shumë thamë,
Thamë fjalë, fjalë, fjalë,
Pastaj kurrë më s’u ndamë.

Nuk u ndamë-e vetë thamë:
Ç’këto fjalë? Ç’këto lotë?
Ç’ky vajtim q’u vramë-e ramë
Shkrumb e pluhur nënë botë?

Ah kur ramë, kur u dhembmë,
Ndritej dhembja dritë-e artë…
Kur u dhembmë, kur u shembmë,
Shkrepej yll në qjell të lartë…

Yll e dritë bukurija,
Qjell i lartë perëndija,
Ç’vjen e shkon e vjen si hija,
Plas e s’plas kjo dashurija.

Lasgush PORADECI

«E mora shoqezën përkrah»

E mora shoqezën përkrah,

E matmë rrugën ca-nga-ca,

Sikur na ndillte larg diçka.

Pa zu dita perëndoj,

Pa zu nata na mbuloj,

Pa zura shoqen ta pushtoj.

Përse buçet, liqer i qet!

Liqer, ti ç'thua ndaj buçet!

Ç'far' pe, liqer, mi zall të shkretë?

E çasin kur e sjell nër mend,

Kur sjell nër mend, ah! atë vend,

As rroj as vdes, po jam pa mend.

Lasgush PORADECI

«mbrëmë»

sikur të njihje furtunat

që më vlojnë përbrenda,

ndoshta sytë e tu

ndoshta duart e tua

do të ngroheshin pak

do të më afroheshin pak

mbrëmë kur,

të rrethuar nga të panjohur,

nga kërcimtarë të djersitur,

shikimet rrallë na u puthën

fjalët fare s'u shkëmbyen

«i stuhishëm»

përcaktorin e rrallë që ruhet për ciklonë e uraganë

ia veshe sot vetes sikur deshe me të të

përshkruaje vorbullën që të rrethon

që të rrëmben prej buzëve të saj

drejt nadirit të errët e të

ngushtë ku gjithçka

përfundon në

humbje

ha

rre

së

«another day»

like caterpillars on fleshy leaves
i bite my way through life
and find in it both colour and sustenance...

in sauntering from petiole to tip,
around its curled edges,
and along the mosaic of the veins
that irrigate its cavernous cells,
i find the chlorophyll of life
which,
warmed by the thousand little fingers of the sun,
and by the little words
and fleeting looks of which i am the object,
gives me the myriad of colours and shades
i call 'another day'

LVGETE O VENERES CVPIDINESQVE

Lugete, o Veneres Cupidinesque,
et quantum est hominus venustiorum:
passer mortuus est meæ puellæ
passer, deliciæ meæ puellæ,
quem plus illa oculis suis amabat.
nam mellitus erat suamque norat
ipsam tam bene quam puella matrem,
nec sese a gremio illius movebat,
sed circumsiliens modo huc modo illuc
ad solam dominam usque pipiabat.
qui nunc it per iter tenebricosum
illuc, unde negant redire quemquam.
at vobis male sit, malæ tenebræ
Orci, quæ omnia bella devoratis:
tam bellum mihi passerem abstulistis
o factum male! o miselle passer!
tua nunc opera meæ puellæ
flendo turgiduli rubent ocelli.

CATVLLVS