«Një kalimtareje»

Rruga shurdhuese rreth meje ulërinte.
E gjatë, e hollë, në zi të madh, dhimbje madhështore,
Kaloi një grua, me dorë të madhërishme
Tek ngrinte, tundte fistonin e azhurin;

E shkathët e fisnike, me këmbën e saj prej shtatoreje.
Unë pija, i tendosur si një shkapërdar.
Në syrin e saj, qiell mavi, ku mbin uragani,
Ëmbëlsia që josh e kënaqësia që vret.

Një vetëtimë... e më pas nata! —Bukuri levarashe,
Shikimi i të cilës më bëri befas të rilindja,
S'do të të shoh vallë jashtë përjetësisë?

Tjetërkund, shumë larg këndejmi! shumë vonë! mbase kurrë!
Se nuk di ku degdisesh, ti nuk di se ku shkoj,
O ti që do të kisha dashuruar, o ti që e dije!

Charles BAUDELAIRE

«Helmi»

Vera di si të mbushë honet më të ndyrë
Me luks të mrekullueshëm,
Dhe të shfaqë më se një derë përrallore
Në arin e avullit të saj të kuq,
Si një diell tek perëndon në qiell të vranët.

Opiumi zmadhon të pakufishmen,
Zgjeron të paanën,
Thellon kohën, zbraz epshin,
Dhe me kënaqësi të zeza e të zymta
E mbush shpirtin më sa mban.

Gjithë këto s'vlejnë sa helmi që rrjedh
Prej syve të tu, syve të tu të blertë,
Liqene ku shpirti im dridhet e duket përmbys...
Ëndrrat e mia turren kuturu
Për të shuar etjen në zbrazëtirën e tyre të hidhur.

Gjithë këto s'vlejnë sa mrekullia e tmerrshme
E pështymës tënde që kafshon
Që zhyt në harresë shpirtin tim pa pendesë
Dhe, hipur karrocës së marramendjes,
E çon të rraskapitur në brigjet e vdekjes!

Charles BAUDELAIRE

«Dashnorja»

Ajo është më këmbë mbi qepallat e mia

Dhe me flokët e saj ndër të miat,

Ajo ka formën e duarve të mia

Ajo ka ngjyrën e syve të mi

Ajo përpihet në hijen time

Si një gur në qiell.

Ajo i ka sytë përherë të hapur

Dhe nuk më lë të fle.

Ëndrrat e saj në dritë të plotë

Bëjnë diejt të avullojnë

Më bëjnë të qesh, të qaj e të qesh,

Të flas pa pasur gjë për të thënë.

Paul ÉLUARD

«Ndjenjë»

Netëve të kaltra të verës, shtigjeve do të shkoj përtej,
I çukitur nga grunjërat, të shkel të imëtat lëndina:
Ëndërrimtar, freskinë në këmbë do t'ua ndiej
Nga erërat atje le të më laget kaptina.

Nuk do të flas, me në mendje asnjë mendim:
Por dashuria pafund tek shpirti do të më ngrejë mua,
E do të shkoj larg, si një cigan, larg në mërgim,
Pranë Natyrës, — i lumtur si me një grua.

Mars 1870.

Arthur RIMBAUD

«Ngurrim»

Jashtë në fusha e pyje
E mbi mure kam shkuar;
Jam ngjitur kodrave plot pamje
Botën kam parë e poshtë kam vrapuar;
Rrugën për në shtëpi kam marrë,
Dhe ja, gjith' ka mbaruar.

Gjethet janë tharë e kanë rënë,
Veç disave që lisi do të shtrëngojë,
T'i endë një nga një
E të gërvishten e zvarriten t'i lëshojë
Përmbi dëborën e ngrirë trokë,
Kur të tjerët gjumi t'i zaptojë .

Dhe gjethet e thata mblidhen qetësisht,
Jo më të fryra tej-tëhu;
E fundmit lule-ylli shkoi,
Vyshket hamameli përmbi dru;
Zemra ende theron të kërkojë,
Por këmbët pyesin: «ku»?

Ah, kur zemrës së njeriut
Iu duk më pak se një tradhëti
Të shkojë me valën e jetës,
Arsyes t'i dorëzohet me bukuri,
Të përulet dhe të pranojë
Se merr fund një stinë a një dashuri?

Robert FROST

Origjinali në anglisht

Cartoonology

Image Source

«Sa bukur rronim kur ishim bashkë»

Sa bukur rronim kur ishim bashkë,
Dashurinë e kishim të ëmbël shumë,
Zili na kishin të gjithë bota
Kur na shikonin bashkë të dy.
...

Këngë qytetare korçare

«Rubairat»

30

Rënkoj e psherëtij, se s'të kam pranë,

M'u çuar zemra, vojtjet mënt s'më lanë,

Askujt s'ia qaj dot hallin, djall' o punë:

Vrermjalt' e flagëves' e qiellhapsanë!

31

Nga hidhërim' i ndarjes jam përpirë,

Sa e sa herë zemra m'është grirë:

Ty natën të kujtoj e psherëtij,

Nga malli digjem, si qiriri kam shkrirë.

32

Kur s'dhëmp e s'shëmp nuk është Dashuri,

Pa Ferr s'gjen dot Parajsë dhe Huri:

Kur zjarr' e ke në gji, me nat' e ditë

Sot ndrit me gas e nesër ndes më zi.

Omar KHAJAM

Përktheu: F. S. Noli

«përtej dritares»

në muzg a në agim

në zgjim a në vegim

vështroj përtej dritares

dhe, aq pranë

sa hera-herës besoj se mund t'i prek,

ngrihen të njomë e të brishtë,

të veshur a të zhveshur,

plepat që gjethet fërkojnë

sikur diçka duan të më pëshpërisin:

se gdhiu nata,

se ngrysi dita,

se afrohen erërat,

se largohen shirat,

se fletët po shtohen,

se sot po bien,

se mjegullat ngrihen...

«Pamja»

Sot u pamë-e sot u ndamë
Dhe nuk thamë njëzë fjalë;
Kur u ndamë vamë-e qamë,
Qamë shpejt ca lot me valë.

Edhe shpejt kur me të dalë,
Vamë-u pamë-e shumë thamë,
Thamë fjalë, fjalë, fjalë,
Pastaj kurrë më s’u ndamë.

Nuk u ndamë-e vetë thamë:
Ç’këto fjalë? Ç’këto lotë?
Ç’ky vajtim q’u vramë-e ramë
Shkrumb e pluhur nënë botë?

Ah kur ramë, kur u dhembmë,
Ndritej dhembja dritë-e artë…
Kur u dhembmë, kur u shembmë,
Shkrepej yll në qjell të lartë…

Yll e dritë bukurija,
Qjell i lartë perëndija,
Ç’vjen e shkon e vjen si hija,
Plas e s’plas kjo dashurija.

Lasgush PORADECI

«E mora shoqezën përkrah»

E mora shoqezën përkrah,

E matmë rrugën ca-nga-ca,

Sikur na ndillte larg diçka.

Pa zu dita perëndoj,

Pa zu nata na mbuloj,

Pa zura shoqen ta pushtoj.

Përse buçet, liqer i qet!

Liqer, ti ç'thua ndaj buçet!

Ç'far' pe, liqer, mi zall të shkretë?

E çasin kur e sjell nër mend,

Kur sjell nër mend, ah! atë vend,

As rroj as vdes, po jam pa mend.

Lasgush PORADECI

«mbrëmë»

sikur të njihje furtunat

që më vlojnë përbrenda,

ndoshta sytë e tu

ndoshta duart e tua

do të ngroheshin pak

do të më afroheshin pak

mbrëmë kur,

të rrethuar nga të panjohur,

nga kërcimtarë të djersitur,

shikimet rrallë na u puthën

fjalët fare s'u shkëmbyen