Moons Over My Hammy

As a big fan of Denny's 'Moons Over My Hammy' post-clubbing at 3 a.m., I have to say it is damn tasty. And I don't mind the salt... personally. Though I do understand this man's concerns with Denny's high-sodium diet and I have to say that it needs to stop. There's a salt shaker at every table, so no need to shove it down people's throats....

Massive lessons

As a former (and, de jure, still) Massachusetts resident, I took advantage of the state-issued, state-subsidized health insurance while I was unemployed during the summer prior to coming to California. Luckily, I did not need any medical attention and did not make a single visit to the doctor in those few months. Having insurance did, however, provide me great peace of mind, which may have contributed to my mental stability, if nothing else. I am certain many Massachusetts residents benefited in the same way. And I am even more certain that a similar healthcare plan on the federal level will provide again the same benefits for millions of Americans.

As this article shows, the Massachusetts plan wasn't infallible, but it wasn't a failure, either. It was a shot in the dark in a state and country where comprehensive insurance of that kind had no precedent. The time has come to expand on what we have learned and to make it possible for every American who desires health insurance to afford and obtain it.

Rushed conclusions

A few weeks ago, Rush Limbaugh told his deranged listeners that the cost of healthcare was driven up by 'those of [us] that regularly exercise,' 'all [us] exercise freaks, [we]'re the one putting stress on the healthcare system.' On the other side, those who are inactive probably don't even know their doctor's name.

Well, today the New York Times published this article saying that it is precisely the obese that spend more and money on healthcare and, I will dare say, are more likely to know their doctor's name, as a result.

Below is the only video I could find of Rush spewing that nonsense.

«Prometeu i lidhur»

Nuk hesht se jam krenar apo fodull,

por më coptohet zemra, kur e shoh

kaq të poshtëruar sot unë veten time.

Kush tjetër veç meje u siguroi

pushtet edhe fuqi hyjnive t'rinj?

Dhe hesht, veç hesht! Nevojë ju nuk keni

që t'ju tregoj. Çdo gjë e dini vetë?

Tani do t'ju rrëfej për mjerimet

e njerëzve të shkretë. Si çiliminj

dikur nga mendja e unë i bëra

të mençur. Nuk po flas për t'i poshtëruar

të mjerët njerëz, por që ta dinë

ç'dhuratë të vyer atyre u kam bërë.

Më parë njerëzit kishin sy dhe s'shihnin,

i kishin veshët dhe asgjë s'dëgjonin,

si hije ëndrrash krejt të mjegulluara,

të turbullta, të mjera zvarriteshin

nga njëri brez, në tjetrin. S'linin gjë

pa ngatërruar. Nuk dinin as shtëpi

qerpici të ndërtonin, se punimin

e drurit nuk e njihnin. Nëpër shpella

nën dhè ku s'futej dielli kurrë dergjeshin

si milingonat. Nuk i njihnin shenjat

që stinët i dallojnë në mes tyre:

as dimrin e acartë, as pranverën

plot lule, as edhe verën frutaplotë.

Kështu diktonin djersën kot më kot,

gjersa i parë u tregova lindjen

dhe perëndimin e yjeve

që janë shkenc' e shkencave, i shpika

për ta. U dhashë shkronjat, të renditura

pas radhës, duke u forcuar kujtesën,

që është mëma e të gjitha muzave,

i pari unë vura kafshët e egra

nën zgjedhë, i mësova si ngarkesa

të mbajnë dhe si t'u shërbejnë njerëzve,

nga punët e rënda duke i shpëtuar.

Dhe kuajt i zbuta e nën frè i vura

për të tërhequr karrot që luks janë

për pasunarët. Jo. Askush veç meje

nuk i ka shpikur lundrat krahëlira

që çajnë detin me vërtik. Medet

sa shpikje të dobishme bëra unë

për njerëzit, ndërsa për vete s'gjej mjet

për të shpëtuar nga ky komb i madh!

***

S'qënkan fjalë boshe, se me të vërtetë
toka më rrëmet po trandet e dridhet.
Oshëtijnë bubullimat me gjëmime,
gjarpërojnë rrufetë me vetëtima,
gjuhë flake zigzag bëjnë nëpër qiell,
flakërimat verbojnë çdo gjë përqark!
Era pluhurin rrugës ngre në ajër,
shqota ulërin, vërshëllen me lemeri!
Shotë me shqotë po përpalsen, po përleshen
tok' e qiell e çdo gjë u përzie në botë!
Ja, ç'furtunë dërgoi Zeusi i tërbuar
për të më ndëshkuar, për të më përkulur!
Shih, o mëmë tokë.
E nderura nënë,
shih eter i shenjtë
që më ndrite botën
skaj më skaj pështjell,
shihni si po vuaj
krejt pa pasur faj!

ESKILI

A demented maverick

Here's Countdown's recapitulation of the ph(oo)e(y)nomenon that is Palin.

Here's looking at these, kid

This YouTube video is a nice montage of 100 movie quotes in 200 seconds. Surprisingly, I think I've seen about half of them.... I also realized that the quotes are so well-used and so aptly chosen that they basically give the entire purpose and effect of the movie in a few words. Feel free to claim you've seen them all after this video.

And I have to agree with Joan Crawford: 'No... wire... hangers... EVER!'

Punë parash

Gazeta «Tema» jep një shembull të përsosur të dukurisë shqiptare të pasanikëve të kripur falë dorës së qeverisë: si i ka fituar dhe ç'bën me paratë e tij i përfoluri Rezart Taçi, pronar i ri i klubit sportiv të Bolonjës?

He is NOT my president...

... is what a Kenyan could say about Obama. An American has no right to utter such nonsense. Multiple records and accounts have been made public to verify that he is, indeed, a natural-born citizen of the United States. I posted an electronic copy of his birth certificate myself on this very blog.

And, because it takes a comedian to state the painfully obvious idiocy and bigotry out there, here's Jon Stewart:

The armpit of America?

I don't know. I don't smell the sweat of an honest job, though it sure does reek of the rankling of corruption in these three stories and the video below.

Fotoreportazh

Image Source

«Я вас любил...»

Я вас любил: любовь еще, быть может
В душе моей угасла не совсем;
Но пусть она вас больше не тревожит;
Я не хочу печалить вас ничем.
Я вас любил безмолвно, безнадежно,
То робостью, то ревностью томим;
Я вас любил так искренно, так нежно,
Как дай вам бог любимой быть другим.

А. С. Пушкин

«La sombra de mi alma»

La sombra de mi alma

Huye por un ocaso de alfabetos,

Niebla de libros

Y palabras.

¡La sombra de mi alma!

He llegado a la línea donde cesa

La nostalgia,

Y la gota de llanto se transforma

Alabastro de espíritu.

(¡La sombra de mi alma!)

El copo del dolor

Se acaba,

Pero queda la razón y la sustancia

De mi viejo mediodía de labios

De mi viejo mediodía

De miradas.

Un turbio laberinto

De estrellas ahumadas

Enreda mi illusión

Casi marchita.

¡La sombra de mi alma!

Y una alucinación

Me ordeña las miradas.

Veo la palabra amor

Desmoronada.

¡Ruiseñor mío!

¡Ruiseñor!

¿Aún cantas?

Federico García LORCA