«fletorka e ndjerë»

u dogj fletorka
si kashtë
dhe gërmat e saj
si milingonat nën lupë

një tymnajë e hollë
si fije fildishi
bëri shkallë në ajër
dhe qëndisi diku mes hyjve
një yllësi gërmash të ndjera
ku shkruhet
fundi ynë

(kështu paskësh qenë shkruar)

«Quand tu dors»

Toi, tu dors la nuit.
Moi, j'ai de l'insomnie.
Je te vois dormir.
Ça me fait souffrir.
Tes yeux fermés,
Ton grand corps allongé,
C'est drôle, mais ça me fait pleurer.
Et soudain, voilà que tu ris.
Tu ris aux éclats en dormant.
Où donc es-tu en ce moment ?
Où donc es-tu parti vraiment ?
Peut-être avec une autre femme,
Très loin, dans un autre pays,
Et qu'avec elle, c'est de moi que tu ris...

Toi, tu dors la nuit.
Moi, j'ai de l'insomnie.
Je te vois dormir.
Ça me fait souffrir.
Lorsque tu dors,
Je ne sais pas si tu m'aimes.
T'es tout près, mais si loin quand même.
Je suis toute nue, serrée contre toi
Mais c'est comme si j'étais pas là.
J'entends pourtant ton cœur qui bat.
Je ne sais pas s'il bat pour moi.
Je ne sais rien, je ne sais plus.
Je voudrais qu'il ne batte plus, ton cœur,
Si jamais un jour tu ne m'aimais plus...

Toi, tu rêves la nuit.
Moi, j'ai de l'insomnie.
Je te vois rêver.
Ça me fait pleurer.
Voilà le jour et soudain, tu t'éveilles
Et c'est à moi que tu souris.
Tu souris avec le soleil
Et je ne pense plus à la nuit.
Tu dis des mots toujours pareils :
«As-tu passé une bonne nuit ?»
Et je réponds comme la veille :
«Oui mon chéri, j'ai bien dormi !
Et j'ai rêvé de toi comme chaque nuit...»

Jacques PRÉVERT

«Mall nate» [ose «Jehonë e poezisë së mbrëmshme»]

Del hëna lëmsh si ar
Lart bregut porsi korë,
Me rrezet rreth kurorë;
Çel buzët, qesh si zanë
Me kryet gjith' mënjanë
Dhe faqet plot me zjarr!

Heth dritën nëpër gjeth
Gjith hargje edhe shigjeta,
Derth ngjyra faqezbeta,
Lot, tundet si fantomë
E syëmbël hyn në dhomë.
Bën qarke murit rreth.

—Haj, hënë, m'u afro,
Kur shtratit jam i shtrirë,
Si vashë zemërmirë;
Mi ballët puthmë nxehtë
Dhe mallin tem të shkretë
Prej shpirtit ma largo!

ASDREN

«Lojë me Trupat Qiellorë»

Sikur të zbriste Hëna faqegjerë sonte
dhe kujt Të deshi më shumë pranë t'i ndriçonte,
e di se do të zbriste që mua të më rrinte ngjitur,
mua, që në mungesën Tënde kam për ta pritur.

Le të flejë nesër deri vonë dhe Dielli
të mos mësojë se Hënën e kërkon Qielli,
të Të lindë Ty atje në Perëndim
të më lërë mua dhe Hënën pa Agim.

Pastaj le të hapen dhe Retë dhe, si Frymë e Shenjtë,
Të zbresësh Ti siç rendin nga malet përrenjtë,
Të shtrohesh butas në shtratin tim
Të mos mbetesh më një i dhimbsur kujtim.

Hënën pastaj s'do ngurroj ta tradhëtoj,
ndonëse i penduar çdo natë do ta kërkoj,
kur Ty s'do të Të kem pranë të përqafuar
dhe prej mungesës Sate thellë do të jem gjymtuar.

Por për pak do të Të kem Ty pranë,
ndaj zbrit prej Qielli e mos qëndro mënjanë,
shkurtoje largësinë që kaq larg na mban,
shuaje qetësinë që pa mëshirë na ndan.

«shthurja» [ose «qerthulla»]

një ngritje zëri këtu
një prishje gjaku atje

një ditë e hedhur pas krahëve
një merak i hedhur mbi supe
një natë e pagjumë
një mëngjes i pazgjim

një ngritje zëri këtu
një prishje gjaku atje

një ditë e filluar
një merak i ripërtërirë
një natë e shumëpritur
një mëngjes i qoftëlargur

një ngritje zëri këtu
një prishje gjaku atje

kështu thuret jeta (ndonjëherë)
një qerthull e vorbullt
ku tura zhbëhet çdo ditë
ku lëmshi mblidhet çdo çast

Vargje nga një këngëshkrues i panjohur

Ndodh në jetë
që papritur një njeri
të bëhet kaq i shtrenjtë
dhe portreti i tij i çiltër
në çdo hap të ndjek ngado
në ditë e net...

...alas!

«shënim» / «note»

_ d_sh_r,

kur ta duash jetëshkrimin
e dashurisë sonë
mos kërko më kot në zemrën tënde

kërko më mirë në timen
shfleto më mirë dy faqe
merr një përkthyes të mirë
që natën vonë
dhe ditën herët
të recitojë sa kapitesh e zgjohesh
këto vargje
të çrregullta
sa të varfra
të lehta
sa të pasura

i yti me dashuri,

S

____________________________________________

D_a_,

when you shall want the biography
of our love
look not for it in your heart

look rather within mine
browse rather two pages
hire a good translator
who late at night
and early in the day
can recite as you sleep and awaken
these verses
as irregular
as they are poor
as light
as they are rich

yours lovingly,

S

«ajo natë»

në afshet e nxehta verore
kujtoj murlanet e hidhura të dimrit
që frynte me furi

ishte vit i ri
i spërkatur tej-tëhu
me grumbuj dëbore të ndotur

mes tyre dëgjoheshin dy hapa
të njëzëshëm
të barazlarguar

ishim unë e ti
të ngrohur nga alkooli
nga krahët e hedhur përqafe

ecnim së bashku
unë me pikëpyetje
ti me vullnet të thyer

në pikëmbërritje na priste nata
e errët si pus
e flaktë si prush

të njoha
dhe në zemrën time mbiu dashuria

më njohe
dhe zemra jote nuk harroi të rrihte

të dua
dhe në zemrën time çel dashuria

s'më do
dhe në zemrën tënde rron ftohtësia

«letra-lamtumirë»

e shkrova lamtumirën për ty në pergamen
me bojën Pelikan që mban zi për lajmin që mbart

do ta marrësh sihariqin e kobshëm
dhe do të shquash midis shkronjave
dashurinë e fshehur që vërshon
prej shtratit të zemrës
dhe i rëndon pergamenit të tultë

do të njohësh fillin e fundin e saj
dhe në fund lamtumira do të të zgjojë
prej ëndrrës prej pergameni
të njollosur me bojë të zezë

ti mund ta grisësh letrën lajmëtare
ta hollosh bojën në ujin
ku do të hedhësh copëzat e tij
por nuk do të shuash kurrë
vijat që pena gërvishti
mbi letrën e pambuktë
ku shkruhet historia
e perandorisë së dashurisë
që ndërtova larg teje
e që humbi petalet
pa arritur lulëzimin

do të vijnë të tjerë
nipër e stërnipër
që në një sirtar të vogël
nën gazetën e ditës së Shën Gjonit
do të gjejnë një ditë
copëzat e ronitura të pergamenit
që përshkruajnë perandorinë
ku unë e ti ishim zotër

do të ngjisin dhe dy gjysmat e zemrës
ku një dorë stërgjyshore shkroi dikur
emrin tim e tëndin
ngushtë e ngushtë, bashkë e pranë
si atëherë, si një herë, si kurrë më

«Parisi në shi»

Parisi në shi nuk është më Paris
ai kthehet në xhungël a savanë
dhe shiu me gjyma
i jep rreshjet e duhura tropikale
kështu ndryshon edhe fauna
dhe njerëzit si zebra e gjirafa
vërsulen hyrjeve të metrosë
si kope shtazësh të etura
drejt oazeve të pakta të shkretëtirës

Në tren, u ngrihen prej trupit
avujt e ujit të shiut
dhe xhamat tashmë të marrtë
nga bulëza të imëta avulli
kërkojnë të marrin pak frymë
kur hapen dyert si epiglote
dhe në ndalesat e rregullta të trenit
ajri i ri shkëmbehet me lagështirën
si udhëtarët tashmë të terur me dordolecë të lagur

Treni vazhdon rrugën mbi shinat e tij të thata
dhe mbi trasetë e lagura të flokëve të mi
kullojnë pika uji që rëndesa i përplas
mbi faqet e librit si lupa liliputësh
për të zmadhuar shkronja tek-tuk
e më pas për të shkrirë në një
puthjen e faqes me faqen përballë
se treni arrin tek ndalesa ku dal
dhe libri mbyll faqet e bardha ku lexohen të zezat

«fletorka»

m'i ruan fletorka
me fanatizmin e Biblës
fjalët e zemrës

Ungjilli im
i këndon perëndisë
së dashurisë

dhe Mesia e paardhur
mbete ti

«Tu es partout»

Kur zgjodha këngën tonë
(ti këtë s'e dije)
zgjodha një për dashuri të humbur.
Gabova.
Por duhej medoemos ta këndonte Edit Piafi,
duhej patjetër të ish kënga
që mbolli lot në sytë e tu
që lot s'kishin njohur kurrë.
Të preku,
e ndërsa përkthimi im i varfër i çastit
të lagte qerpikët korb të zinj
me valë të kripura loti,
diku në të ardhmen diçka na ndau
dhe kënga mori kuptim.

Prandaj, tu es partout.