«Shën 'Shenjës'»

sikur emrin të mos e kishe «Shenjë»
shenjtërim për mua ndoshta s'do të kishe
kishë ku falem ndoshta s'do të ishe

i shembur prej dashurisë ndoshta s'do të qeshë
qeshjen më bukur do të dija ta vesh
vesh-më-vesh buzëqeshja do të luante arpezh

ar plot dritë hedh poshtë këmbëve të tua
t'u drodh xhani ndopakëz, thua?

thura këngë e vargje e t'i hodha mbi brerore
breroi bryma e mallkuar
mall ku pat e mall ku s'pat i shkreti varg
vargonjtë i nguli, e la mbuluar

mbase vjen ti vetë, a unë vetë të gjej
gjethe-lulesh ahere do të ta thur kurorën
ku rron a ku s'rron më i bukuri borzilok
borën do t'ia shkund për ty e brymën tok
toka vetë në u trandtë me rrëmet e vrull
vrundullin për tek ty nuk ka për t'ma përkul

«révélation rebattue»

ta voix

comme celle des anges

que même le paradis aurait envie

ce soir je l'entendis

pas dans les rêves comme jadis

mais trop réelle

comme dans la vie

une fois tes mots finis

bien dissous dans la fine pluie

le froid des bruines vite me pris

la réalité frappante me réveilla

et trop cruellement me montra

que de toi j'étais épris

bien trop mal et je sentis gris

oublié et maudit

sous la fine pluie

21-23 novembre 2007

«atje... aty-për-aty»

atje ku Dymbëdhjetës fatndjellëse
i (pi)ngulet fatlumja Aveny e Shpresës
ia beh në çdo të nemur kthesë
mendimi levarash për ty
që merr kthesën e vet tek shinat e trenit
kur një zë i mekur del prej meje
si ofshamë e mbytur që mban emrin tënd

i merr valët e zërit treni që s'e hasa kurrë
së bashku me rrotat e makinës
ku gjejnë fundin gjethe vetëvrastare
të shtyra prej erës
a të dëbuara prej pemës durim-sosur

dhe një mendim u shëmbëllen me oshëtimë
brenda vetes sime
pemëve këmbëngulura
e gjetheve jetëshkurtra
sa më s'më vjen ndër mend
sa më s'ma ndrydh vullnetin
sa më s'ma shtrydh dot zemrën
sa më s'ta them dot emrin
aty-për-aty...

«suburban lethargy»

suburbia sleeps (does it ever not?)
and the silence of its sarcophagus
is broken only by the fall foliage
that secretly snips its stems
and meets the ground, its maker
(if no one was there, did they make a noise?)

the streets deserted
the mist settling and freezing upon contact
are the only images
of this deep dark night
made less lucid
by the opaqueness of its thick silence

silence, so golden by day,
tonight seems calamitous
calm, so cherished by most,
befalls like death upon eyelids
suddenly snapped shut
like voracious venus fly traps
leading each and every petit bourgeois
into a fleeting flight they call sound sleep

«Reluctance»

Out through the fields and the woods
And over the walls I have wended;
I have climbed the hills of view
And looked at the world, and descended;
I have come by the highway home,
And lo, it is ended.

The leaves are all dead on the ground,
Save those that the oak is keeping
To ravel them one by one
And let them go scraping and creeping
Out over the crusted snow,
When others are sleeping.

And the dead leaves lie huddled and still,
No longer blown hither and thither;
The last lone aster is gone;
The flowers of the witch hazel wither;
The heart is still aching to seek,
But the feet question "Whither?"

Ah, when to the heart of man
Was it ever less than a treason
To go with the drift of things,
To yield with a grace to reason,
And bow and accept the end
Of a love or a season?

Robert FROST

«Ti po vjen që prej së largu»

Ti po vjen që prej së largu magjiplote-e dal-nga-dal.
Ti po vjen që prej së largu dyke shkitur mi lëndina.
Nënë thembërzat e tua përgëzohet trëndelina,
Shtrihet luleja mitare e zëmbakut që t'u fal.

E si shkon me hap të matur më pushton një dhemshuri:
Do të tretem të kullohem në kalim të këmbës sate,
T'i pushtoj i llaftaruar ato hapëza mëkate
Ndaj kalon mi tufë lulesh madhërisht si yll i ri.

Dhe të qaj me mall të rëndë poshtë teje pa pushim,
Poshtë fillit të poleskës ku do shkelë këmba jote.
Të të shtroj nga dhembja ime një çudi prej pikash lote,
Një pluhurë të përvajshme vetëm dhembj' e dëshirim.

Të ma shkelësh hije-letë! të ma shkelësh mes-për-mes!
Të të shoh si më lëkundesh me sy fjetur e fatuar,
Brenda lotëve të mia të të shoh të pasqyruar,
E pastaj le të venitem, le të hesht, e le të vdes.

Lasgush PORADECI

«inspired by a picture»

on the wind-beaten shore

proud seagulls soar

hopping rhythmically wave upon wave

until the frothy crests they follow

land them on the sand

they dread and avoid

there wait I and

from behind the rocks

the child and scarecrow

that dwell within me

surge and,

with my mane as sails,

our trio charges sprinting

in their midst

scaring them more than

the sandy slaps

of a desolate beach

«Gjella»

Ljart kjieshi dielli e shtogu ljuljëzoi
Atje te gardhi i kopshtit çë përveshi:
Fjisin fjalja ma mall ljumi e përroi
E, pjot me gaz, i tërë katundi kjieshi.

Një zog tek era e shtogut fjuturoi,
E kish cimbin si ar e të kukja pendë:
Një çirlë ngrejti 'ëmbëlj e gëzoi,
E gjith katundi ahere i vuri mendë.

U err dejti e malji gjemojti gjerë,
Egër u hap nga kjielli e zeza shkjotë
Edhe kjaria mbi dhe bëri folenë,

Iku nga shtogu i bukur shpendi i mjerë:
Të gjith kuljtimet u harruan ndë motë.
Gjellat të mjerat tona shtu së venë.

Zef SEREMBE

«Diku në botë»

Po qe se nuk të shkruaj
miku im i dashur dhe
po qe se nuk ma dëgjon zërin
merr një karafil
e ma kërko varrin
diku në botë

Ali PODRIMJA

«Vibrate»

My phone's on vibrate for you

Electroclash is karaoke too

I tried to dance Britney Spears

I guess I'm getting on in years

My phone's on vibrate for you

God knows what all these new drugs do

I guess I have no more fears

But still I always end up in tears

My phone's on vibrate for you

But still I never ever feel from you

Pinocchio's now a boy

Who wants to turn back into a toy

So call me

Call me in the morning, call me in the night

So call me

Call me anytime you like

My phone's on vibrate

For you, for you

Rufus WAINWRIGHT

[titull i panjohur... ndoshta «Letrat e padërguara»]

Flenë në xhepa
Letrat e padërguara
I ndiej nën lëkurë rreshtat të pëshpërijnë
Zarfat tek dridhen
Filateli që të dashurit nuk do të mundin
Të ma shqisin nga mishi
Janë letra që mbase edhe i shkrova
Por vetes ia dërgova
Në adresa të largëta
Thuaj se veten dua të sqaroj
Me arsyet e të tjerëve
Për pamundësitë e mia
Më flenë nën lëkurë
Letra
Një tufë e tërë
Letra që mbase edhe do të nisen
Në fakt u nisën, por për tek unë
Që si kuti postare e vjedhur
Grumbulloj për vete një farë ngrohtësie, fjalë të mira
Që vetë i shkrova për të tjerë aq mirë
Sa nuk mundet askush të më shkruajë.

Ervin HATIBI

«fjala»

Fjala lindi prej ndjenjës:
kjo s'do mend për t'u kuptuar,
se çdo rrahje e zemrës
do një fjalë të re për t'u përshkruar.

Ja një djalë që sheh një vajzë të re
kërkon një fjalë t'ia thotë asaj hapur;
dhe ajo, që kur sheh djalin sytë i kthen mbi dhè,
fjalë kërkon t'i thotë ç'e ka kapur.

Diku në metro: Paris, 8 maj 2007